wza sbms blog

Soundtrack 2

2005-03-25T18:41:00.000+01:00

Ja 't zal weer moelijk worden in december om de plaat van het jaar te kiezen. 't is enorm spannend tussen Cloud Making Machine van Laurent Garnier en de nieuwe Beck.

En we zijn nog geen april.

iTunes shoppin'

2005-03-25T10:02:00.000+01:00

Na lang twijfelen heb ik me terug een VISA kaart aangevraagd. Als je 3/4 van je leven online spendeert is het nu eenmaal een must om er ook een betalingsmethode beschikbaar te hebben.
Sinds de opening van de Belgische iTunes shop ben ik heel bewust nog niet op bezoek geweest omdat de kans bestond dat het zonder mogelijkheid tot aankoop van muziekjes waarschijnlijk even frustrerend shoppen kon zijn als toen ik als vijftienjarige met driehonderd frank op zak de MusicMania binnenstapte en er eigenlijk niets kon kopen met dat geld, maar er wel een godganse middag vanalles liep te hopen ooit es te kunnen aanschaffen.
Ik vind de werking van de iTunes winkel niet slecht, je kan er je alles eerst beluisteren met een deftige pre-listen, eenmaal je over je ID beschikt heb je maar te downloaden en er is gelukkig de mogelijkheid om volledige albums te trekken (nooit begrepen waarom mensen slechts één nummer van een complete lp zouden willen hebben). Een mogelijkheid tot zoeken op platenlabels had wel leuk geweest, en af en toe kom je terecht op een 'partial' plaat, die kan je maar gedeeltelijk kopen (van Lalo Shiffrin's Black Widow lp kan je bijvoorbeeld maar één nummer downloaden). Ik vermoed dat er wordt getracht om muziekliefhebbers toch nog de winkel te sturen voor een 'hardcopy'; een beetje flauw...

Na dertig minuten zoeken en luisteren door allerhande genres moet ik jammergenoeg tot de conclusie komen dat op 't eerste zicht het aanbod nogal pover is, 't voelt een beetje aan als snuffelen in de Free Record Shop, niet direct een muziekwinkel waar ik graag binnenga naarmate echte ontdekkingen daar eerder een rariteit zijn.
Er schort ook iets serieus aan de toekenning van categorieën aan albums - zo vind je in de jazz sectie een subsectie 'NU Jazz' met platen van Zero dB en Swayzak - wat dat precies met NU jazz te maken heeft is me niet helemaal duidelijk. Ook zit er veel onder Dance wat eigenlijk onder Electronica zou moeten zitten en omgekeerd.

Ik heb er voorlopig iets van een honderdje doorgedraaid, The Vibes - The Ultimate Rare Groove Series VOL.2 is de eerste aankoop omdat ik verkeerdelijk dacht dat dit de opvolger van de sublieme The Urge: The Ultimate Rare Groove Experience was - dus dat begint al goed, m'n eerste aankoop is al meteen een miskoop. Maar 't is wel een fijn plaatje met enkele lekkere ghettogrooves so not much harm done. Ik ben al thuisgekomen met foutere aankopen want ik ben zo enen die na het vinden van twee killerreleases op een bepaald label, onmiddellijk - zonder luisteren - alles van dat label aanschaft. Daar heb ik me al meer dan één keer aan mispakt (to hell with you Tim 'Love' Lee).

M'n tweede aankoop is een klassiekerke, Luke Vibert's Wagon Christ's Tally Ho album. Eentje die veel oplag in de triphop days, maar waarvan ik vermoed dat ook die tape werd opgepeuzeld door m'n allesetende cassetterecorder - wel plezant om nog es terug te horen.

En dat was het zowel een beetje. Voor de rest heb ik enkele gaten in m'n jazzcollectie weten dichten, en nog iets ouds van Ennio Morricone gevonden, alsook de soundtrack van Donnie Darko; maar veel meer voldoening dan een middagje Free Record Shop is het dus echt niet geworden.

Thanx

2005-03-18T11:28:00.000+01:00

Superplezant verjaardagsfeestje, al was 't toevallig en op den bots. Iedereen die er bij was, thanx for the good laughs and the crazy talks. And Kiddo, you are the best, love you babeez...

Kunst en fatsoen

2005-03-13T02:06:00.000+01:00

Als extreem rechtse populist is het natuurlijk vereist om in te spelen op primitieve gevoelens, de gevoelens die er eerst uit komen indien er niet eerst eens goed wordt nagedacht. De dictatuur van het simplisme is aan de orde van de dag, het is ons tegen de Walen, ons tegen de allochtonen, ons tegen de Islam, en nu ook ons tegen de provocatie in de kunst. Maar we zullen het waarschijnlijk wel weer verkeerd begrepen hebben.
Filip De Winter gaat de strijd aan met de 'pseudo-elitaire' programmatie van de stadstheaters, en zou ook de subsidiekraan dichtdraaien als het aan het hem en zijn partij zou liggen. Eigenaardig genoeg blijft De Winter stellen dat er geen politieke inmenging mag komen in de selectie van de theaterhuizen, maar als het natuurlijk niet in het kleingeestige kraam van de partij past zouden er wel sancties worden genomen. Het komt er op neer dat we terug naar traditioneel volkstheater moeten, omdat dit eerder de grote massa aanspreekt dan stukken waarin geëxperimenteerd worden met hedendaagse interpretaties. De grote massa, dit zijn blijkbaar niet de talloze bezoekers die steeds weer de stadstheaters blijven bezoeken ondanks hun huidige selecties, nee, het gaat hier hoogstwaarschijnlijk eerder over de mensen die er niet veel in zien, in die evolutie, in die steeds maar verdergaande vooruitgang. Zou ik durven stellen - met alle respect voor de liefhebber van volkstheater - dat het over dezelfde doelgroep gaat die even primitief reageert op de andere controversiële kwesties die het VB maar al te graag uitspeelt?
Experimenteel mag nog wel van De Winter, maar alleszins niet meer gesubsidiëerd. Dit is niet enkel politieke inmenging, dit ruikt verdacht veel naar totalitaire neigingen als je 't mij vraagt. De VB frontman houdt het trouwens niet bij enkel bij theater, ook met de rest van de moderne kunstvormen waarvan hij 'niet veel van snapt' scheelt er iets. Noem mij eens één goede politicus die een mening vormt over zaken louter en alleen op grond van het 'niet snappen' ervan. Je reinste onzin !

Experimenteren met kunst is nodig, sterker nog, het is één van de fundamenten van de kunst. Hoe kan kunst groeien zonder? Welke kunstvorm heeft z'n tijdloosheid niet te danken aan het betreden van nieuwe onontdekt gebied? Waarom moeten we terug naar wat we al gehad hebben?

Er mag best geprovoceerd worden, soms moet de kunst eerst eens een monster zijn vooraleer het kan omarmd worden. Dit is niet nieuw. De politiek moet z'n handen afhouden van dit proces. En da's niet alleen voor het welzijn van de kunst...

Soundtrack 1

2005-03-11T11:10:00.000+01:00

A good mixtape can put u in the right mood...

Hank Mobley - Alles
Fugazi - The Argument
Gilles Peterson - Shibuya Jazz Cassics
Bad Brains - Rock For Light
Laurent Garnier - Cloud Making Machine
Robert Crumb and his Cheap Suit Serenaders - dito (74)
Jimmy Smith - Organ Grinder Swing
Angels of Life in a Psychic Wasteland compilation
Dimi de Paris - International Flight
Idjut Boys - Saturday Night part II
Idjut Boys - Noid Long Player

Roken

2005-03-10T12:25:00.000+01:00

Ik ben nooit echt begonnen met roken. Zelfs als zijnde roker sinds tien jaar heb ik nooit begrepen waarom je de gewoonte zou oppikken. Voor de smaak kan je 't niet doen, want de illusie van 'flavourcountry' komt pas na de gewenning. Verslaafd kan je er vanzelfsprekend nog niet aan zijn gezien je er nog mee moet beginnen. Het kan alleen 'de flair' van de handeling zelf zijn. Net dat ietsje meer aan je voorkomen. De gesofisticeerde touch, een zelfgedefinieerde indicator van een geraffineerde persoonlijkheid en dus meteen een mokerslag voor onzelfzekerheid. Of misschien louter en alleen het rebelleren tegen godweetwat.

Ik heb er het raden naar, het zijn alleszins geen redenen waarom ik er mee zou beginnen.

Ikzelf ben verslaafd geraakt aan nicotine door het roken van cannabis, want toen politie en justitie op de hoogte kwamen van m'n 'pleasureseeking', hebben ze geen enkele manier uit de weg gegaan om me het leven zuur te maken, en dit alles onder het mom om me van m'n 'verslaving' af te helpen.

Mooi niet dus, met cannabis stop je - zelfs als je aan tien gram per week zit - de eerste jaren zonder veel problemen. De verslaving aan de perfect legale tabak was aan de ander kant een verslaving die ik niet echt had zien aankomen, en bijzonder reëel blijkt zijn.

Niet alleen is er de fysische verslaving; de nerveusiteit na enkele uren zonder fix, het onuitstaanbare chagrijn na drie dagen zonder inhaleren van de giftige dampen; want de psychische verslaving ten gevolge van het complete socio-psychologische aspect brei je er gewoon zelf aan na een tijdje. Ik rook ondertussen al omdat ik het 'jazzy' vind. Of omdat stress en sigaretten twee logisch aan elkaar gekoppelde zaken zijn. Of omdat het de brandstof is van een goed gesprek (of zo lijkt het toch als ik m'n eigen gedrag op café es onder de loep neem).

Ik ben dus nooit begonnen met roken om de bizarre redenen van de meeste rokers, het blijken wel redenen van dezelfde slag te zijn waarom ik er niet mee stop.

In principe is het allemaal complete nonsens, maar toch geeft het een meerwaarde aan het bestaan. Er zijn nog wel meer zaken in de categorie 'complete nonsens' die uiteindelijk ons leven kleuren, het is zo verwonderlijk allemaal niet. De stinkende kleren, de tot asbak herleide leefruimtes, het mistige uitgaansleven en de bruine tanden nemen we daar graag bij.

Roken is één van de meest ontspoorde gebruiken. Roken wordt al gedaan sinds mensenheugenis, maar het is verkeerd beginnen gaan toen we het plots nodig hadden om onze dag door te komen. Ontspoord omdat het niet alleen schadelijk is voor jezelf, maar ook voor onze niet rokende medemens. In de discussie over het aldaniet verbieden van roken in de horeca staan rokers op hun achterpoten, en verdedigen - ironisch genoeg - hun vuile gewoonte alsof hun leven er vanaf hangt. Mensen die de kracht hebben om aan de verleiding te weerstaan tellen niet mee, secondhand smoke is iets waar je je maar moet overzetten als niet-roker blijkbaar.

Ik heb het daar allemaal moeilijk mee, en kan me heel goed vinden in de argumenten van verontwaardigde niet-rokers. Maar dat is misschien omdat ik er nooit echt mee begonnen ben :)

Dur dur d'être Flamand

2005-03-07T11:59:00.000+01:00

Het is vandaag de dag niet makkelijk om Vlaams te zijn. Nog moeilijker dan het is om Belg te zijn. Toch alleszins niet als je zowiezo al een beetje gedegouteerd was van de typische bekrompenheid in onze streken en daarbovenop nog es een standpunt wenst in te nemen inzake BHV, het solidariteitsprincipe naar Wallonïe toe, of integratieproblematiek. Communautair gekibbel is razendpopulair, de verrechtsing van ons moerasvolk is een feit en behoudend-gezind heen en weer getrek is aan de orde van de dag.
Ik heb enkele reacties proberen loskrijgen van mensen met een uitgesproken politieke stem die - ook al ga ik er niet mee akkoord - bij momenten heel interessante stellingen innemen; dit op de bijzonder knappe blog van Luc Van Braekel.
Gewapend met een paar stevige geitewollensokken en een flinke dosis pacifisme (vermoedend dat dit het beeld is dat sommigen van me hebben opgetrokken) - had ik deze conversatie in een thread als reactie op de zaak Remmery.

TV touché

2005-02-28T23:14:00.000+01:00

Ik ben er in geslaagd m'n aantal uren tv-kijken drastisch te verminderen. Dankzij de aanschaf van een tv-tuner kaart (die ik eigenlijk had gekocht om de met momenten redelijk adembenemende Breezeblocks vanop de kabel te kunnen trekken, maar na na twee weken prutsen om die kaart aan de praat te krijgen ben ik tot de vaststelling moeten komen dat BBC's Radio 1 hier niet op de kabel zit) neem ik nu gewoon op wat ik wil zien op m'n pc. Voordeel is dat ik niet langer blijf plakken dan nodig (toch niet aan de tv)

Wekelijks geprogrammeerd voorlopig:

The Sopranos, ongelofelijk knappe maffiaserie, aan z'n vijfde seizoen toe. M'n alltime favourite lowlife hero Steve Buscemi speelt, na het regisseren van de geniale 'Pine Barrens' aflevering in seizoen vier, nu ook in levende lijve mee. Nog een zesde en laatste seizoen, en de Sopranos zijn niet meer.

Villa Politica, het enige Vlaamse politiek programma dat aangenaam is om naar te kijken, vooral omdat de interviews echt interviews zijn en geen gejongleer van 25-woorden-of-minder statements zoals in programma's als de Zevende Dag. Ik mis wel de jazzy achtergronddeuntjes van weleer, jazz en politiek mixen nochtans lekker.

De Zevende Dag, omdat ik na al die jaren maar beter blijf kijken zeker? Ik vind de huidige format nochtans verre van goed, het komt nogal rommelig over met momenten, ik krijg kippevel van de moderators die interviews zo weten te kortwieken dat er af en toe niet echt veel van overblijft, en de dictatuur van de sport heeft nu ook z'n klauwen gezet in het programma, wat ik persoonlijk nogal vermoeiend vind. Ik ben zowiezo niet te vinden voor sport op tv, 't lijkt me meer iets om te doen ipv naar te zitten kijken, en de overdreven commerce achter competitiesport snap ik al helemaal niet. Brood en spelen brengen op.

The Shield, politieserie zoals ik ze graag zie komen: smerig, scherp, corrupt maar heel menselijk en jammergenoeg waarschijnlijk ook wel voor een groot stuk realistisch. Alles wordt indrukwekkend in beeld gebracht, schokkerig docustyle camerawerk waarbij razendsnel in- en uitgezoomd wordt en niet alles persé direct in focus is, maar wel een heel realistische indruk geeft. Ik vind het altijd boeiend als het niet helemaal duidelijk is of ik met de good guy of de bad guy te maken heb.

Panorama, veel herwerkte BBC documentaires maar soms ook indrukwekkende reportages van eigen bodem. Het programma kent een flinke geschiedenis (Jambers zorgde er nog voor een serieus dieptepunt, ik herinner me vooral z'n documentaire over 'de snobs' en 'blote borsten in Mallorca') maar levert heden ten dag toch wel flink interessante reportages.

Histories, gewoon knappe tv, steeds weer bijzonder leerrijk; ik heb veel te lang geschiedenis gekregen van een alcoholist die z'n lessen echt niet overgebracht kreeg. Histories is essentiëel.

The Gillmore Girls, de boog moet niet altijd gespannen staan. Dochter, moeder en grootmoeder Gillmore's dialogen zijn een staande ovatie waard. Het gaat allemaal veel te snel en alles is onrealistisch scherp aan elkaar gepraat, terwijl hun omgeving eerder nogal soft & cheesy is. Prachtig.

And all that jazz

2005-02-08T08:51:00.000+01:00

Ik heb het moeilijk met goede of slechte muziek, ik vind het eerder boeiend of niet boeiend. Niet dat dit muzikale smaak minder subjectief maakt, maar het is wel veel toepasbaarder.
Enkele zomers terug had ik met een oude klasgenoot - wegens een mix van hete temperaturen en alcoholische cocktails - een lichtjes met dubbele tongval gevoerde discussie over het bestaan van een eventuele hiërarchie van muzikale genres.
Is jazz beter dan house bijvoorbeeld? Als je niet van house houdt zal je waarschijnlijk vinden van wel, maar da's dan een opinie zoals er zoveel zijn. En indien jazz inderdaad beter is dan house (het vergt als muzikant uiteindelijk toch iets meer skills mag ik aannemen, het heeft veel meer geschiedenis en het is veel meer een fundamenteel genre, terwijl house eerder een vervolg op disco en early electronica is), hoe zit het dan met de relatie tussen heel slechte jazz en heel goede house? Hoe zit het met jazzy house? Of housy jazz - want zoiets bestaat wellicht ook. Wat is de norm voor het beoordelen van muziek in termen van goed of slecht? Om echt objectief te oordelen zou je je eigenlijk moeten beperken tot een technische analyse, eventueel rekening houdend met de impact op andere muziekstijlen en de geschiedenis die het genre kent, maar uiteindelijk is muziek wel meer dan dat...
Een bijzonder onozele discussie, en naarmate de nacht naderde en we geen drank meer kregen besloten we dat het tijd was om op te stappen en dat het waarschijnlijk onmogelijk is een universele standaard vast te leggen om de kwaliteit van muzikale genres te bepalen.
Zigzaggend zigzagden we huiswaarts, ik Disco Revenge van Gusto neuriënd, terwijl m'n kameraad iets aan 't fluiten was dat ik me herinner als het trompetlijntje middenin The Stampede van Coleman Hawkins.
Hoe lichtzinnig onze babbel ook moge geweest zijn, het is iets wat wel is blijven hangen. Terwijl ik me heel vroeger enorm vastpinde op enkele muzikale genres en daar zo weinig mogelijk van afweek omdat ik overtuigd was van hun dominantie tov van andere genres, ben ik heden ten dage meer geneigd om eclectisch te selecteren, en dat is echt boeiend.
Boeiend wild, boeiend kitch, boeiend noisy, boeiend minimaal, boeiend complex, boeiend eenvoudig...
Goed of slecht lijkt enkel nog iets te zijn waar Luke Skywalker z'n tijd heeft aan verspild, en wat Bush gebruikt in zijn oorlog tegen de terroristische boogiemen - maar alleszins niet relevant in muziek.

Eigenlijk is zelfs het louter subjectief omschrijven wat muziek betekent al erg moeilijk. Het is één van die dingen je gewoon aanvoelt. Enkele jazzhelden hebben heel mooie pogingen gedaan om via taal muziek te beschrijven. Een paar bijzondere vind je op deze site, maar het moet Jules Deelder zijn die een schot in de roos afleverde op één van z'n Deelder Draait compilaties:

Jazz is. Jazz leeft. Gebeurt. Beweegt. Jazz neemt. Jazz geeft. Jazz weet. Jazz spreekt. Jazz doet. Jazz laat. Jazz komt. Jazz gaat. Uniek. Muziek. Van vlees en bloed. Jazz waagt. Jazz wint. Breekt baan. Jazz bonkt. Jazz staat. Jazz valt. Is overal. Ontroert. Verwarmt. Grijpt bij de keel. Jazz knettert. Knalt. Ontketent. Heerst. Jazz heelt. Jazz zuivert. Lichaam. Geest. Jazz swingt. Jazz vecht. Is waar. Is echt. Geen loze kreet. Geen leeg gebaar. Jazz werkt. Versterkt. Ontwapent. Toont. Jazz laaft. Jazz loont. Is water. Brood. Jazz lacht. Jazz huilt. Jazz in. Jazz uit. Legt bloot. Daagt uit. Jazz kookt. Jazz bruist. Jazz troost. Jazz bijt. Jazz bloedt. Heeft schijt. Is zwart. Is wit. Is rood. Niet grijs. Jazz vloekt. Jazz moet. Verbroedert. Zoekt. Jazz vindt. Jazz wijst. Jazz schokt. Jazz eist. Jazz hoog. Jazz laag. Jazz voor. Jazz na. Jazz rookt. Jazz jaagt. Is eigen baas. Vereent. Verzoent. Begeestert. Woedt. Bevrijdt. Bewijst. Begrijpt. Vervoert. Jazz spreidt. Jazz sluit. Bezielt. Verrijkt. Geeft hoop. Verblijdt. Jazz shittert. Glanst. Jazz flitst. Jazz danst. Verhit. Zweept op. Bemint. Verleidt. Jazz roept. Jazz voelt. Jazz groeit. Jazz bloeit. Jazz blaakt. Jazz blijkt. Betovert. Geilt. Jazz ademt. Zweet. Jazz fluistert. Schreeuwt. Ontmaskert. Snijdt. Jazz glijdt. Jazz sluipt. Jazz slijpt. Jazz spuit. Jazz klinkt. Jazz dwingt. Jazz lonkt. Jazz blinkt. Jazz vraagt. Jazz raakt. Verlost. Verbaast. Viert feest. Verklaart. Is bitter. Zoet. Is hot. Is cool. Jazz ijlt. Vooruit. Voorbij. Ver weg. Dichtbij. Paraat. Bereid. Op weg. Altijd. Jazz was. Jazz is. Jazz blijft.

Amen.

Twee handen op één buik

2005-02-03T16:35:00.000+01:00

Microsoft - Het Laatste Nieuws: "Spirit wil Bill Gates tot vrije toegankelijkheid software bewegen
Spirit wil het bezoek aan ons land van Bill Gates gebruiken om het thema van de vrije software bij de stichter van Microsoft aan te kaarten. Staatssecretaris Els Van Weert (Spirit) kondigde maandag intussen aan dat ze kiest voor de invoering van vrije software in de sector van de sociale economie."

Fantastisch.
Misschien kan Geert Lambert ook eens met het De Winter praten over hoe we België succesvol multicultureel kunnen maken, of proberen Bush zover te krijgen dat hij zich toch nog tegen de oorlog in Irak keert?
De heer Lambert liet zich op het VRT nieuws (of is dat nu 'Eén nieuws'?) nog ontvallen dat hij niet echt tevreden was met Bill's reactie op zijn vragen rond de vrije toegankelijkheid van software. Bizar, je zou toch op z'n minst verwachten dat Microsoft z'n eigen ramen zou ingooien door ons gratis en voor niks in een overaanbod van richtlijnen te voorzien om alternatieve software te beginnen gebruiken voor onderwijs en overheid. Maar neen, Gates was veel enthousiaster over onze digitale identiteitskaarten, en we mogen onszelf op de schouder kloppen, want we zijn echte pioniers. Microsoft ziet er alvast een toepassing in als identificatiemiddel voor hun IM dienst MSN. Het kippevel komt vrij spontaan ...
Met een fris hoofd zou men eigenlijk wel kunnen stellen dat Bill Gates in Brussel was om vooral z'n eigen winkel te promoten, maar bij Spirit laten ze geen kans onbenut blijkbaar. Eens benieuwd of we iemand op FOSDEM zullen tegenkomen.

Brussel Halle Vilvoorde

2005-02-03T13:29:00.000+01:00

Ik heb dit onderwerp heel lang weggezapt, maar ik begin me stilaan toch wel af te vragen wat nu eigenlijk de grote frustratie is bij de Vlamingen betreffende de splitsing Brussel Halle Vilvoorde.
Het onderwerp verdwijnt maar niet uit de actualiteit, en ik vraag mij af waarom? Is het omdat het dossier al veertig jaar op hold staat, of omdat het Vlaanderen effectief benadeeld..? Of is Vlaanderen gewoon altijd wel te vinden voor een opgeblazen communautaire rel? Zijn taalfaciliteiten nu echt zo'n immens probleem? En wat is eigenlijk het argument van de Walen om het been stijf te houden, want ik heb niet de indruk dat er veel Franstalige Belgen zijn die deze splitsing wensen doorgevoerd te zien worden.
Ik heb nooit echt veel gesnapt van de spanningen tussen Vlamingen en Walen (behalve dat bevolkingsgroepen zich altijd persé willen afscheuren van andere bevolkingsgroepen, als het niet wordt gepushed door religieuze conflicten, gaat het wel over economie, huidskleur of, zoals hier, een kurkdroog taalprobleem gemixed met nogal kleingeestig chauvinisme).

De immense zwarte gaten in m'n Vlaams gevoel doen me wel vaker gissen naar de ware betekenis van vele problemen inzake binnenlandse politiek. Ik hoor wel es dat het verschil in engagement betreffende onze sociale zekerheid me genoeg zorgen zou moeten baren om een standpunt in te nemen.
Of dat ik op z'n minst wel es mag wakkerliggen van de 'arrogantie' van onze franstalige landgenoten waarmee ze zichzelf isoleren en zelfs ons geliefd Brussel domineren.
En of ik het wel helemaal normaal vind dat het beter gaat in Vlaanderen dan in Wallonië, en ik daar geen conclusies zou moeten uit trekken ter verdediging van onze welvaart.

Wel, ik voel me helemaal geen Vlaming. M'n Belg-gevoel gaat zelfs maar zo ver dat ik eigenlijk best wel verwonderd ben dat dit land er simpelweg al is, en dan nog over zo'n welvaart beschikt. Niet slecht voor een piepklein stukje grond dat z'n bestaan te danken heeft aan enkele bijzonder rare wendingen in z'n geschiedenis die vooral werden veroorzaakt door externe factoren, en is grootgebracht (of is het vetgemest) op kolonisatie en mijnbouw, toch niet bepaald twee charmante stukjes historie.
Met zo'n visie wordt het natuurlijk een stukje minder evident om 'te nemen wat van mij is'. Ik voel me een eerder een toevallige bewoner van dit land dan de rechtmatige eigenaar ervan. Ik vind meerdere talen in eenzelfde land eerder een verrijking dan een probleem. Ik zie problemen liever niet 'opgelost' door een afscheuring van diegene die we met de vinger wijzen als zijnde de probleemmakers. Ik denk dat de geschiedenis al voldoende bewezen heeft dat dergelijke 'oplossingen' meestal voor meer problemen zorgen. En hoeveel problemen zouden zo'n afscheuring niet veroorzaken? Wie gaat met Brussel lopen? Een Brussel die uberhaupt uit 90% franstaligen bestaat, kunnen we dat eigenlijk wel opeisen?
Ik vind een solidariteitsprincipe noodzakelijk (hanteerden de Walen dat trouwens zowiezo niet toen zij nog rijker waren dan de Vlamingen?).

Ik ben waarschijnlijk gewoon uit het verkeerde politieke hout gesneden om op dergelijke manier te navelstaren. Brussel-Halle-Vilvoorde splits je als volgt: Brus-sel Hal-le Vil-voor-de, volgend onderwerp graag.

Let's rumble

2005-01-27T22:21:00.000+01:00

Het is eind januari. Met opzet heb ik gewacht om m'n eerste stukje blog te schrijven. Ik vind het namelijk een stuk veiliger om alle plannen die herhaaldelijk inspanningen vereisen uit te stellen tot de jaarsovergang een beetje uit de kleren is; ik ben niet iemand die de discipline heeft om zich aan goede voornemens te houden. Omdat het niet echt protocolair is om eind januari nog met goede voornemens af te komen is dit voor mij de ideale periode om me te engageren in dingen. Zoals een blog bijvoorbeeld. Ik lees ze al een tijdje, ik heb er veel weten mee beginnen, en er zijn er maar weinig die er echt mee blijven doorgaan. Het vereist dus wel een inspanning en enige commitment. Echt iets voor eind januari.

Hopelijk houdt het me een beetje weg van m'n twee grootste verliesposten als het op tijd aankomt: werk en tv. De laatste jaren ben ik enorm veel tv beginnen kijken, gewoon omdat het aanbod zo groot is geworden en er best wel interessante dingen worden getoond. Ik had vroeger veel minder interesse in tv, ik kan me niet herinneren dat cultuur, geschiedenis, humor en politiek vroeger zo kleurrijk werden gebracht als heden ten dage. Vooral de openbare omroep is eindelijk verlost van hun kurkdroge aanpak van weleer, en sinds de komst van Canvas zit ik dus echt wel iets te veel aan the tube geplakt. Histories, Villa Politica, ... het is voor mij allemaal compensatie voor al die jaren dat ik op school vooral bezig was met een bizarre vorm van primitieve pyschologische oorlogsvoering met als enig doel m'n leerkrachten zoveel mogelijk met stress op te zadelen. Nu, al die jaren later, vraag ik me eigenlijk af waarom dit allemaal nodig was, en blijft enkel de spijt dat ik al die jaren niet wat beter heb opgelet. Op m'n achtentwintigste kom ik toch nog echt wel heel veel uit de lucht gevallen als het over zaken gaat waar ik waarschijnlijk jaren terug al van kon geweten hebben, moest ik niet druk beziggeweest zijn met het rebelleren tegen van alles en nog wat onder het flauw excuus van individuele zelfontplooiing of zoiets.

Eenderwelkeweg (oftwel anyway), het is gewoon belangrijk af en toe es creatief met je eigen gedachten om te gaan, of om alles es neer te schrijven en zo het overzicht te bewaren.

Vandaar...